Allir njóta friðhelgi um einkalíf sitt og persónu, hvort heldur er í starfi eða frítíma, innan veggja heimilis og á vinnustað. Starfsmenn eiga því rétt til að njóta persónuverndar í ráðningarsambandi og á vinnustað.

Lagaumhverfi Íslendinga verndar friðhelgi einkalífsins með ýmsum hætti. Helst ber að nefna ákvæðis 71. gr. stjórnarskrár lýðveldisins Íslands nr. 33/1944, mannréttindasáttmála Evrópu sem lögleiddur var með lögum nr. 62/1994 og alþjóðasamning um borgaraleg og stjórnmálaleg réttindi. Þá er að finna ákvæði til verndar friðhelgi einkalífs í almennum hegningarlögum nr. 19/1940, og lög nr. 77/2000, um persónuvernd og meðferð persónuupplýsinga. Sérlög um friðhelgi einkalífsins eða ákvæði þar um í atvinnulífinu er ekki fyrir hendi hér á landi líkt og víða tíðkast t.d. á Norðurlöndunum.

Þróunin á ákvæðum laga um friðhelgi einkalífs hefur verið sú að gildissvið reglunnar hefur rýmkað verulega og tengsl þess við vernd persónuupplýsinga stórlega aukin. Umfjöllunarefnið hér varðar friðhelgi einkalífs og persónuvernd í atvinnulífinu. Möguleikar atvinnurekenda til að halda uppi eftirliti hafa í samræmi við þróun á sviði upplýsinga- og samskiptatækni hefur aukist gríðarlega á undanförnum árum. Þá hafa atvinnurekendur ákveðinn rétt til að fylgjast með starfsmönnum á grundvelli atvinnufrelsis og  eignarréttar þeirra á þeim hlutum sem starfsmenn nota við vinnu sína. Þannig mætast þessir ólíku hagsmunir starfsmannsins annars vegar og atvinnurekandans hins vegar sem báðir njóta stjórnarskrárverndar.

Umfjölluninni er skipt niður eftir sviðum en þau eru: