Þriðja grundvallareglan sem nefnd verður er jafnræðisreglan sem kveðið er á um í 11. gr. ssl. Hún er ein þeirra grundvallarreglna sem hefur hvað mesta þýðingu við töku matskenndrar ákvörðunar. Samkvæmt henni skulu stjórnvöld gæta samræmis og jafnræðis í lagalegu tilliti við úrlausn mála.

Jafnræðisreglunni er meðal annars beitt í svonefndum samkeppnistilvikum. Það vísar til þess að þau gæði sem stjórnvöld eru að veita eru það takmörkuð að þau geta ekki allir fengið sem eftir þeim sækjast. Dæmi þessa er veiting opinberrar stöðu. Það stjórnvald sem leitast eftir að veita hæfasta umsækjandanum stöðu skal byggja greiningu sína á málefnalegum sjónarmiðum. Algengast er að þá reyni á að greina hvaða sjónarmið teljist málefnaleg.[1]