Að afnema áminningarskylduna er ekki tæknilegt smáatriði. Þetta er róttæk breyting á leikreglunum á vinnumarkaði.
Það má líkja þessu við að taka gula spjaldið af fótboltadómaranum. Jú, það einfaldar hlutina fyrir dómarann – hann þarf ekki lengur að vara við áður en hann grípur til harðari aðgerða. En hvað gerist þá? Leikurinn verður harðari, ófyrirsjáanlegri og ósanngjarnari.
Sama gildir hér.
Áminningarskyldan er „gula spjaldið“ á opinberum vinnumarkaði. Hún tryggir að starfsfólk fái að vita ef eitthvað er að og raunhæft tækifæri til að bæta sig áður en gripið er til uppsagnar. Hún er einföld en mikilvæg vernd gegn geðþótta og tryggir að ákvarðanir séu málefnalegar.
Með því að afnema hana er verið að færa valdið nær alfarið yfir til stjórnenda. Það þýðir minna öryggi fyrir starfsfólk, meiri óvissu og aukna hættu á ósanngjörnum ákvörðunum. Það er ekki uppskrift að betra starfsumhverfi – heldur verra.
Með þessari breytingu værum við að stíga skref frá þeim löndum sem við berum okkur saman við. Á Norðurlöndunum – og víða í Evrópu – er sambærileg vernd hornsteinn réttláts og stöðugs vinnumarkaðar og gildir bæði á almennum sem opinberum.
Spurningin er því ekki hvort hægt sé að einfalda kerfið.
Spurningin er hvort við viljum vinnumarkað þar sem það er einfaldara að segja upp fólki – eða réttlátara að vinna þar.