Leit

Meginefni fundarins var alvarleg atlaga stjórnvalda að réttindum vinnandi fólks, meðal annars með áformum um að fella niður áminningarskyldu. Þá voru einnig rædd mörg önnur mikilvæg málefni, svo sem áherslur BSRB í komandi sveitastjórnarkosningum, efnahagsmál, fræðslumál og staða launafólks. Hrannar Már Gunnarsson Lögfræðingur BSRB hóf fundinn á að greina frá áformum stjórnvalda um afnám áminningarskyldu. Hann lagði áherslu á mikilvægi þess að BSRB stígi fast til jarðar, standi vörð u

Hvað er áminningarskylda opinberra starfsmanna?. Áminningarskyldan er grundvallarþáttur í ráðningarvernd opinberra starfsmanna og tryggir að ekki sé hægt að segja fólki upp án þess að það hafi fyrst fengið skýra áminningu

– hann þarf ekki lengur að vara við áður en hann grípur til harðari aðgerða. En hvað gerist þá? Leikurinn verður harðari, ófyrirsjáanlegri og ósanngjarnari. Sama gildir hér. Áminningarskyldan er „gula spjaldið“ á opinberum vinnumarkaði. Hún tryggir

umræðu hefur verið lagt töluvert upp úr því hversu íþyngjandi áminningarskyldan sé. Það er vissulega rétt að enginn óskar sér að fá áminningu í starfi. Hins vegar er eðlilegt og sanngjarnt að starfsmaður fái formlega viðvörun áður en til uppsagnar kemur

og óréttlæti á vinnustöðum. Verði áminningarskyldan afnumin gætu stjórnendur sagt upp starfsfólki án þess að veita því tækifæri til úrbóta. Að mati BSRB, Félags íslenskra hjúkrunarfræðinga og Kennarasambands Íslands eykur það verulega líkur

styðja og læra af reynslunni. Áminningarskyldan hefur gegnt því hlutverki að vera einn liður í því ferli. Hún er ekki hindrun, heldur öryggisventill sem tryggir að brugðist sé rétt við áður en gripið er til alvarlegri aðgerða. Það er því erfitt

fram er beinlínis rangt. Það er sanngjörn regla að fólki sé gefið tækifæri til að bæta úr áður en því er sagt upp. Verði áminningarskyldan afnumin verður enginn slíkur varaventill lengur.  . Skerðing réttinda er ekki mannauðsmál

starfsmanna af starfandi á vinnumarkaði og yfirskrift línuritsins er „Umsvif hins opinbera hafa fjórfaldast frá því áminningarskyldan tók fyrst gildi“ sem var árið 1954. Þetta er vægast sagt furðuleg framsetning. Frá árinu 1954 hefur íbúum landsins

við eigum bæði stóra hópa sem falla undir áminningarskyldu í gegnum lög eða kjarasamninga og hópa sem gera það ekki. Við sjáum skýran mun á vinnustöðum þar sem réttindi og ferlar eru tryggðir og vinnustöðum þar sem áminningarskyldan

tryggt. Það verður í höndum hvers stjórnanda. Þess vegna er þetta staðlaus staðhæfing. Því hefur líka verið haldið fram af ríkisstjórninni að áminningarskyldan sé „stíf“ eða „einhliða,“ og gefið til kynna að það sé verið að gera fólki greiða