Leit

og virðist í ofanálag vera alveg saman um. Kröfur þjóðarinnar um velferðarríkið og réttláta skiptingu auðsins eru sá stormur sem ríkisstjórnin ætlar að lægja með þekktum aðferðum. Það á að kæfa niður þær kröfur sem gerðar eru til velferðarríkisins

 . .  . Svo virðist því sem aðstæður ungs fólks hér á landi séu að batna hratt og færast í það horf sem var fyrir heimsfaraldurinn, verði ekki bakslag í glímunni við faraldurinn á komandi mánuðum. Mikilvægt er þó að hafa í huga að heimsfaraldurinn mun að öllum

sem virðist fremur byggja á óljósri hugmyndafræði út frá samtölum við einsleitan hóp og persónulegri reynslu af stjórnun, frekar en samráði og raunverulegum gögnum. Það er mikil einföldun að halda að töfralausnin á mannauðsvanda ríkisins sé að veikja réttindi

en 18,3% í desember 2025. Auk þess gera efnahagsforsendur fjárlagafrumvarps ársins 2026 ráð fyrir auknu atvinnuleysi, eða um 4,1% á yfirstandandi ári og 4% á árinu 2027. Það virðist þó fremur bjartsýnt miðað við nýjustu tölur Hagstofu Íslands

skattfé af ábyrgð. En um leið þarf að spyrja hvort ákvarðanirnar byggist á heildstæðu mati eða hvort verið sé að horfa of þröngt á einn kostnaðarlið. Í umræðunni um opinberan rekstur virðist launakostnaðurinn nær alltaf vera í brennidepli

og sláandi ættu þær ekki að koma á óvart. Ítrekað hefur verið vakin athygli á því að öryrkjar séu sá hópur sem líklegast er að búi við fjárhagsþrengingar og fátækt. Ranghugmyndir um fátækt. Til lengri tíma virtust stjórnvöld líta

er auðvitað kominn á ellilífeyrisaldur en staða eldri kvenna virðist verri en karla á vinnumarkaði. Í þessu sambandi má benda sérstaklega á að mun fleiri konur en karlar eru öryrkjar og þeim fjölgar með hækkandi aldri eins

og sér og allflest virðast orðin sammála um það. Eftir mikla vinnu og þrýsting af hálfu verkalýðshreyfingarinnar réðust ríki og sveitarfélög því loks í heljarinnar stefnumótun og undirrituðu að lokum samkomulag um stóraukið framboð íbúða á árunum 2023 – 2032

brotthvarfi af vinnumarkaði þau sömu. Engin önnur úrræði eru í sjónmáli sem geta haft sömu áhrif. Það er óásættanlegt að fjarvera kvenna frá vinnumarkaði í hálft ár eða meira vegna fæðingarorlofs þyki sjálfssögð en viðhorfið virðist ekki jafn jákvætt

sem virðist hafa þann tilgang að minnka umsvif hins opinbera og réttlæta einkavæðingu almannaþjónustunnar. En hverjir eru þessir opinberu starfsmenn sem þessi hagsmunasamtök sem kostuð eru af fyrirtækjunum í landinu vilja fækka? Er þetta ekki fólk

og fjármagnsöfl. Háværar kröfur um niðurskurð í velferðarkerfinu eru skýr birtingarmynd þessa ástands. Svo virðist sem Viðskiptaráð, áróðursstofa íslensku nýfrjálshyggjunnar sem fjármögnuð er að hluta með skattfé almennings, hafi fengið beina línu inn

og jafnvel áætlað kostnað vinnutaps, að því er virðist án þess að hafa allar forsendur til. Vinnusálfræðingurinn og metsöluhöfundurinn Adam Grant fjallaði einnig í vikunni um frítöku í kringum hátíðarnar. Hann bendir á að slæmir stjórnendur refsi

Kæru félagar, til hamingju með daginn!. Við finnum öll spennuna í samfélaginu, spennu sem virðist aukast frekar en hitt hvort sem okkur líkar það betur eða verr. Spennu sem leiðir af sér rifrildi í stað samtals, átök í stað samvinnu ... ábyrgð á þessum stöðugleika. Einhvern veginn virðist það alltaf vera þeir sem eru á lægstu töxtunum sem eiga að sætta sig við lág laun áfram á meðan aðrir taka til sín sífellt stærri sneið af kökunni. Og á meðan forstjórar og stjórnendur

Þessi stóri hópur hefur enga leiðréttingu fengið og fátt virðist í fyrirætlunum stjórnvalda til að bæta stöðu þessa hóps á næstunni. . Komandi kjarasamningar verða

til af þeirri staðreynd að laun kvenna og innflytjenda eru almennt lægri en annarra. Þá eru konur gjarnan í hlutastörfum sem eru lægra launuð – bæði sem hlutfall af 100 prósent starfi en einnig að því er virðist þó þau séu uppreiknuð miðað við fullt starf

að menntun kvenna og stöðu þeirra í atvinnulífinu. Arfleifð fyrri tíma virðist einkenna starfsmenntunaraðgengi kvenna enn þann dag í dag, þar sem boðið er upp á stutt námskeið, 60-324 klukkustunda. Einnig er starfsnám á framhaldsskólastigi iðulega

með auknum stuðningi. Það er á þeirra valdi að mæta þörfum einstakra hópa en ekki hins hagstjórnartækisins sem er stjórn peningamála. Það er nóg til. Ríkisstjórnin virðist alfarið hafa horft fram hjá uppgangi fyrirtækja

húsnæðisstuðning og ófjármagnaðar aðgerðaráætlanir um ýmis málefni. Sami gamli söngurinn um að launafólk megi ekki gera of miklar kröfur er þegar hafinn hjá atvinnurekendum og ráðherrum, auk seðlabankastjóra – en svo virðist sem allar fjárhirslur

virðist vera einhver tregða hjá samtökum atvinnurekenda fyrir því að skoða þessa leið. Sem betur fer bíða framsýnir stjórnendur í öflugum fyrirtækjum, stofnunum og sveitarfélögum ekki eftir því. Þeir vita sem er að ánægt starfsfólk er lykillinn að árangri

forystumanna stéttarfélaga“, eins og leiðarahöfundur Morgunblaðsins virðist telja. Þessi áhersla bandalagsins er þvert á móti afrakstur stefnumótunar félagsmanna á þingum BSRB sem kjörin forysta bandalagsins fylgir að sjálfsögðu eftir á opinberum vettvangi